Termin "Zakierzoński Kraj" obejmuje znaczną część obszaru obecnego województwa podkarpackiego oraz części małopolskiego i lubelskiego, a więc tereny zamieszkane w dużym procencie przed II wojną światową przez ludność ukraińską i rusińską (Łemkowie, Bojkowie).
Tę nazwę nosiły również w strukturze organizacyjnej OUN i UPA tereny znajdujące się na terenie Polski.
Obszar
Za etnicznie ukraińskie ziemie Ukraińcy uznawali przed II wojną światową m.in. obecne powiaty:
- bieszczadzki,
- sanocki,
- leski,
- krośnieński,
- jasielski,
- nowosądecki wraz z Krynicą,
- gorlicki,
- przemyski,
- rzeszowski z Rzeszowem,
- przeworski,
- jarosławski,
- łańcucki,
- kolbuszowski (wschodnia część powiatu z należącym doń wówczas Sokołowem)
- niżański (wschodnia część powiatu z Rudnikiem nad Sanem i Ulanowem, także położonym nad Sanem).
Za swoje ziemie etniczne uważali również wschodnią część województwa lubelskiego z dzisiejszymi powiatami:
- biłgorajskim,
- hrubieszowskim,
- tomaszowskim,
- zamojskim,
- bialskim,
- chełmskim,
- włodawskim
aż po Lublin.
Koncepcja "Zakierzonii" w składzie "Wielkiej Ukrainy" była realizowana przez nacjonalistów ukraińskich do roku 1947. Kres działalności OUN i UPA na tym terenie położyła Akcja "Wisła" w 1947 oraz działalność NKWD.
Granice
Granice wyznaczały :
- północną - Biała Podlaska
- zachodnią - miejscowości Kozły, Horodyszcze, Parczew, Ostrów, Rejowiec, Rakołupy, Różaniec, Cieplice, Dynów, Brzozów, Rymanów, Jasło, Grybów koło Muszyny.
- południową - granica polsko-czechosłowacka
- wschodnią - granica polsko-radziecka
Organizacja
„Zakierzoński Kraj” OUN był kierowany przez „Stiaha” i dzielił się na trzy okręgi:
- I Okręg:
- Nadrejon „Beskyd”
- Nadrejon „Chołodnyj Jar”
- Nadrejon „Werchowyna”
- II Okręg:
- Nadrejon „Baturyn” (jedyny)
- III Okręg:
- Nadrejon „Łyman”
- Nadrejon „Łewada”
Oddziały UPA walczące na terenie „Zakierzonia” podlegały VI Okręgowi Wojskowemu „Sian”, który dzielił się na odcinki taktyczne odpowiadające w przybliżeniu nadrejonom OUN.