Wiktor Janukowycz
| 13. premier Ukrainy | |
| Okres urzędowania | od
21 listopada 2002 do 7 grudnia 2004 |
| Partia polityczna | Partia Regionów |
| Poprzednik | Anatolij Kinach |
| Następca | Mykola Azarow |
| 15. premier Ukrainy | |
| Okres urzędowania | od
28 grudnia 2004 do 5 stycznia 2005 |
| Poprzednik | Mykola Azarow |
| Następca | Mykola Azarow |
| 19. premier Ukrainy | |
| Okres urzędowania | od
4 sierpnia 2006 do 18 grudnia 2007 |
| Poprzednik | Jurij Jechanurow |
| Następca | Julia Tymoszenko |
Wiktor Fedorowycz Janukowycz, ukr. Віктор Федорович Янукович, ros. Виктор Фёдорович Янукович (ur. 9 lipca 1950 w Jenakijewie, okręg doniecki) - ukraiński polityk, premier Ukrainy od 21 listopada 2002 r. do 5 stycznia 2005 r. (pierwszy raz) oraz od 4 sierpnia 2006 r. do 18 grudnia 2007 r. (drugi raz), przywódca Partii Regionów.
Dwukrotnie skazany w 1968 i 1970 za kradzież i uszkodzenie ciała, uwięziony. W 1972 wyszedł na wolność. W 1980 r. zdobył dyplom inżyniera-mechanika na politechnice w Doniecku, w 2001 ukończył Ukraińską Akademię Handlu Zagranicznego ze specjalnością prawa międzynarodowego. Obronił doktorat w Instytucie Badań Ekonomiczno-Prawnych Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Kijowie na podstawie pracy "Zarządzanie rozwojem infrastruktury wielkiego regionu przemysłowego". Następnie uzyskał tytuł profesorski i został członkiem Prezydium Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Ekonomicznych Ukrainy i Kalifornijskiej Międzynarodowej Akademii Nauk. Przed objęciem stanowiska premiera był również gubernatorem Okręgu Donieckiego w latach od 1997 do 2002. Według organizacji zajmujących się wolnością mediów, podczas sprawowania tego urzędu przez Janukowycza doszło do wielu przypadków naruszania praw dziennikarzy, którzy krytykowali władzę
Jego kandydaturę na premiera wspierał prezydent Leonid Kuczma. Poprzedni rząd został zdymisjonowany przez prezydenta na skutek braku wystarczającego poparcia parlamentarnego.
Janukowycz cieszy się poparciem establishmentu ukraińskiego, który jest finansowo zainteresowany w utrzymaniu władzy obozu Leonida Kuczmy. W trakcie kampanii wyborczej na prezydenta głosił hasła lewicowe (solidarne państwo) takie jak zwiększenie pomocy socjalnej i subsydiów do bankrutujących postkomunistycznych molochów oraz prorosyjskie, jak uczynienie drugim językiem urzędowym rosyjskiego, walka z ukraińskim nacjonalizmem oraz integrację gospodarczą z Rosją. Jest przeciwnikiem nadania uprawnień kombatanckich dla partyzantów z UPA i OUN.
Według oficjalnych wyników Ukraińskiej Centralnej Komisji Wyborczej, pierwszą turę wyborów, która odbyła się 31 października 2004 wygrał Wiktor Juszczenko zdobywając 39,87% głosów, Wiktor Janukowycz zdobył wówczas 39,32% głosów. Janukowycz wygrał drugą turę wyborów z 49,42% głosów (Juszczenko 46,7%) i został prezydentem-elektem Ukrainy. Wyniki te jednak dalece odbiegają od wyników exit polls i nie zostały uznane przez opozycję ani przez międzynarodowych obserwatorów z OBWE.
Ogłoszenie Janukowycza prezydentem zostało wstrzymane decyzją Sądu Najwyższego do czasu rozpatrzenia wszelkich skarg dotyczących przebiegu wyborów. 29 listopada SN zajął się skargami, a 3 grudnia unieważnił drugą turę wyborów. W powtórce drugiej turze wyborów 26 grudnia Janukowycz przegrał ze swoim rywalem Wiktorem Juszczenką. Zdobył jedynie 44,20% głosów, a jego przeciwnik 51,99% głosów. Usiłował poprzez skargi na rzekome nadużycia doprowadzić do unieważnienia wyników, ale zostały one odrzucone przez Centralną Komisję Wyborczą i Sąd Najwyższy. 31 grudnia ogłosił, że zamierza ustąpić ze stanowiska premiera, co uczynił 5 stycznia 2005 roku. 6 stycznia 2005 został odwołany razem z całym rządem przez ustępującego prezydenta Leonida Kuczmę.
W wyborach parlamentarnych z 2006 roku Partia Regionów zdobyła największą liczbę głosów. Jej członkowie uzyskali stanowisko premiera dla Janukowycza. Po długich rozmowach koalicyjnych prezydent Wiktor Juszczenko 3 sierpnia 2006 desygnował Janukowycza na to stanowisko, pomimo sprzeciwu Julii Tymoszenko. Kilka dni później powołał rząd i został zatwierdzony przez parlament. Jesienią jego rząd opuścili ministrowie z NU.
W wyborach we wrześniu 2007 r. kierowana przez niego Partia Regionów wygrała wybory zdobywając 175 posłów w Razie Najwyższej Ukrainy, jednakże nie daje to szans na pozostanie przy władzy, ponieważ "pomarańczowi" mają większość w nowym parlamencie.
Galeria zdjęc Wiktora Janukowycza
Ви́ктор Фёдорович Януко́вич (укр. Віктор Федорович Янукович, род. 9 июля 1950) — украинский политический и государственный деятель, лидер Партии регионов, премьер-министр Украины в 2002—2004, 2004—2005 и в 2006—2007.
Родился 9 июля 1950 года в рабочем посёлке Жуковка возле Енакиево.
Семья: мать — Ольга Семёновна Леонова, медсестра. Умерла, когда Виктору было 2 года. Отец — Фёдор Владимирович Янукович, работал машинистом паровоза.
Семейное положение: женат, жена Людмила Александровна — домохозяйка. Имеет двух сыновей: Александр — врач-стоматолог; Виктор — народный депутат Украины (член фракции Партии регионов Украины).
В 1967 году осужден по ст.142 УК УССР (грабёж) на 3 года лишения свободы. Фактически отсидел 1 год и 7 месяцев, освободившись по амнистии, объявленной к 50-летию Октябрьской революции несовершеннолетним преступникам, осужденным на незначительные сроки (судимость снята президиумом Донецкого областного суда в 1978 году в связи с отсутствием состава преступления).
С 1969 года — рабочий Енакиевского металлургического завода.
В 1970 году осужден по ст. 102 УК УССР (нанесение телесных повреждений средней тяжести) на 2 года лишения свободы (судимость снята президиумом Донецкого областного суда в 1978 году в связи с отсутствием состава преступления).
В течение 28 лет — на руководящей работе. Был генеральным директором ПО «Донбасстрансремонт», ПО «Углепромтранс», Донецкого областного территориального объединения автомобильного транспорта.
Дважды — в 1989 и 1991 — избирался на руководящую должность трудовым коллективом на альтернативной основе.
В 1973 году заочно закончил Енакиевский горный техникум, в 1980 заочно закончил Донецкий политехнический институт по специальности «Автомобили и автомобильное хозяйство», в 2001 — Украинскую Академию внешней торговли по специальности международное право.
Учёные степени — доктор экономических наук, профессор.
В августе 1996 Янукович назначен заместителем председателя, а в сентябре — первым заместителем председателя Донецкой областной госадминистрации.
С 14 мая 1997 по ноябрь 2002 занимал должность председателя Донецкой областной государственной администрации.
С мая 1999 по май 2001 — председатель Донецкого областного совета по совместительству.
Депутат Донецкого областного совета III созыва.
21 ноября 2002 Янукович назначен на должность премьер-министра Украины.
20 апреля 2003 избран председателем Партии регионов, от которой на выборах 2004 года выдвигался кандидатом в президенты (см. ниже). Потерпев поражение на выборах, ушёл в отставку.
26 марта 2006 года избран народным депутатом по списку Партии регионов и возглавил её фракцию в Верховной раде.
4 августа 2006 года утверждён в должности премьер-министра Украины.
23 ноября 2007 ушёл в отставку и был назначен исполняющим обязанности премьер-министра Украины.
18 декабря 2007 освобождён Верховной радой от обязанностей премьер-министра Украины в связи с назначением нового премьер-министра — Юлии Владимировны Тимошенко.
